มันมาอีกแล้วความรู้สึกแบบนี้ ความรู้สึกถึงท้องฟ้าสีครามของฤดูร้อนที่ไม่มีวันสิ้นสุดเวลาฟังเพลงเจป้อปรุ่นเก๋าของตัวเอง ท้องฟ้าสีครามของฤดูร้อนที่ซ่อนเร้นอะไรบางอย่างไว้ ทำนองคำร้องที่ชวนให้หวนระลึกไปสมัยอยู่ม.ปลายที่ชีวิตยังไม่มีอะไร ลอยไปมาวันๆ รู้สึกว่าโลกแคบๆนั้นช่างแสนงดงาม วันนี้ท้องฟ้าก็ยังเป็นสีเดิม โลกใบเดิม แต่ฉันคนใหม่ สีฟ้าของท้องฟ้าเลยกลายเป็นอะไรที่แสนเศร้า เศร้าเหลือเกิน
อยากย้อนเวลากลับไป...กลับไปทำไมนะ ถ้ากลับไปได้ฉันจะขยันหาความรู้กว่านี้ใช่ไหม ฉันจะหัดขับรถ กลับบ้านเอง จะผอมสวยตั้งแต่เมื่อก่อนงั้นหรือ ฉันว่าไม่ใช่ เพราะฉันในวันนั้นทำให้ฉันเป็นอย่างนี้และนั่งเศร้ากับสีฟ้าอยู่อย่างนี้ จริงๆแล้วฉันแค่อยากย้อนกลับไปดื่มด่ำกับอดีตที่สีอ่อนจางลงทุกทีให้บังเกิดความแจ่มชัดอีกครั้งก่อนมันจะตาย แค่นั้นเอง
รายการทีวีแชมเปี้ยนและโกโกริโกะที่ดูตั้งแต่สมัยม.ต้น ตอนเก่าๆที่แสนสนุก ตอนแข่งกันร้องไห้ แข่งร้องคาราโอเกะ ให้ตายเหอะ เพลงหลายเพลงเลยนะที่ฉันรู้จักจากตอนนั้นและยังชอบถึงทุกวันนี้ อา แล้วก็นึกถึงหนังAlwaysด้วยสิ เศร้าสร้อยงดงามแม้จะบรรจงสร้างอารมณ์ไปหน่อย แต่ฉันก็ยินดีตกอยู่ในความเฟคนี้เพราะมันสวยงามและอบอุ่นเหลือเกิน
กองแผ่นซีดียุ่นจำนวนมากตั้งอยู่ บ้างได้ฟัง ไม่ได้ฟัง แต่ยังกังวานทุกครั้งที่ได้ยิน ไพเราะและงดงามเสมอมาเพราะมันคืออดีตอันแสนหวานของฉัน ยิ่งไปกว่าั้นั้น เมื่อคิดถึงปีที่แล้วกว่าๆที่ได้ไปยุ่น ความงดงามยิ่งแจ่มชัด เมืองงาม ศิลปะงาม อากาศงาม ฉันอยากไปอีก ฉันอยากไปฝังกายภายใต้ท้องฟ้าทีครามและสี่แยกท้องถนนที่เปลี่ยนเหงาในชานเมือง เพราะมันทำให้ฉันเศร้าอย่างเปี่ยมสุขเหลือเกิน
แต่ตอนนี้ฉันนั่งอยู่ที่นี่ หน้าจอสี่เหลี่ยมที่ใช้ชีวิตกับมันมากกว่าพ่อแม่พี่น้อง ฟังเพลงเจป็อปเก่าๆสุดที่รัก โลกอนาคตกับอดีตหลอมรวมกัน กับตัวฉัน ที่ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน เป็นคนจากยุคสมัยใด ฉันเป็นใคร ไม่มีแม้แต่สมาธิจะทำงานใดๆ ได้แต่ปล่อยตัวเองจมลงในห้วงคำนึง และได้แต่หวังว่าซักวันฉันจะเลิกสำลักสีฟ้าแห่งความเศร้า แม้มันจะทำให้ฉันเป็นคนธรรมดาก็ตามที ฉันอยากมีซักวินาทีที่ไม่ผูกตัวเองติดกับสีฟ้า สีฟ้า สีฟ้าแห่งความเศร้า
