อืม... อ่านแล้วรู้สึก... อิน ยังไงก็ไม่รู้
โลกนี้มันโหดร้ายอ่ะเนอะ...

ถ้าคิดว่าทำไม่ได้ ไม่ลองทำ ก็คงแพ้ก่อนที่จะเริ่มต้นแล้วละมั้งครับ...

ตอนนี้อยู่โลกไหน หรืออยู่ส่วนไหนของโลกก้อไม่รู้ล่ะ

รู้แต่ว่ามันก้อต้องเดินต่อไป

มันเกือบจะล้มมันเหนื่อยมันล้าเหมือนแทบขาดใจ
เดินมาจนท้อไม่เจอจุดหมายปลายทางที่ฝัน
จะกลับได้ไหมถ้าเดินต่อไปยากเย็นขนาดนั้...ยังถามใจ?
ตลอดชีวิตฉันเจอในสิ่งที่คิด หรือมันจะเป็นอะไรที่ผิด และฉันเองที่หลงทาง
ชีวิตมันต้องเดินตามหาความฝัน หกล้มคลุกคลานเท่าไหร่
มันจะไปจบที่ตรงไหน เมื่อเดินเท่าไหร่มันก็ไปไม่ถึง
เดินต่อช้าๆไม่อยากปล่อยฝันให้มันหลุดมือ
ที่สั่งให้ฉันไปต่อก็คือความเชื่อเท่านั้น
แค่ในวันนี้เรี่ยวแรงยังเหลือก็ยังต้องฝัน ต้องก้าวไป
ตลอดชีวิตฉันเจอในสิ่งที่คิด แม้ไม่ว่ามันจะถูกหรือผิด จะขอทำสุดหัวใจ
ชีวิตมันต้องเดินตามหาความฝัน หกล้มคลุกคลานเท่าไหร่
มันจะไปจบที่ตรงไหน แต่จะยังไงก็ต้องไปให้ถึง
ที่สุดถ้ามันจะไม่คุ้ม แต่มันก็ดีที่อย่างน้อย
ได้จดจำว่าครั้งนึงเคยก้าวไป
แค่คนที่เชื่อในความฝัน จะเหน็ดจะเหนื่อยก็ยังต้องเดินต่อไป
ฉันท้อแท้สักกี่ทียังมีหวัง
แม้พลาดพลั้งสักกี่ครั้งยังฝันไกล
แม้ฉันล้มฉันก็คงไม่ตาย ฉันยังไม่ตายฉันยังคงหายใจ..
ฉันท้อแท้สักกี่ทียังมีหวัง
แม้พลาดพลั้งสักกี่ครั้งยังฝันไกล
แม้ฉันล้มฉันก็คงไม่ตาย ฉันยังไม่ตายฉันยังคงหายใจ..

เหนื่อยก็พัก แล้วค่อยลุกไปสู้กะมันใหม่
เวลาช่วยเยียวยาทุกสิ่งได้จริงๆ นะ
คิดถึงซำเหมอเน้อ มีอะไรกริ๊งกร๊างมาเมาท์+ปลดทุกข์กันได้เสมอนะค้า

มีเรื่องอะไร ฉันก็ช่วยแกนะ
โมเดลมีเท่าไหร่เอามาเลยแก
บ่ยั่น สู้เค้าแล้วกันนะแก
ไว้เราไปเที่ยวแล้วลืมมันด้วยทัวร์กินของหวานละกัน
ฉันติดหนี้เค้กแกอยุ่
(ชูครีมมันไม่ค่อยเวิร์คว่ะ ไว้กินอย่างอื่นละกัน)
ตอนนี้ขอไปทำงานก่อนละกัน