ชื่อเอนทรี่ก็เอามาจากเพลง "--ชีวิตมันต้องเดินตามหาความฝานนน--" ของน้าแอ๊ดกะพี่ตูนบอดี้แสลมเลยแฮะ
ตามชื่อเลย ช่วงนี้เราไม่ได้อัพบล็อกมานานแล้ว ดองนั่นนี่ไปหมด แต่ว่า "ฉันยังไม่ตาย ฉันยังคงหายใจ"นะจ๊ะ
น่าแปลกใจตรงที่ ต้องนี้เราเจอความฝันของตัวเองแล้วล่ะ ค่อนข้างชัดด้วย
แต่จะทำยังไงดี ถ้าการจะทำตามความฝัน เราต้องยอมเสียความรับผิดชอบในหน้าที่อันจำเป็นไป
ทำยังไงดี ถ้าชอบงานในฝันมากซะจนเกลียดงานในหน้าที่ไปแล้ว ฝืนใจทำเลยก็ว่าได้
เดิมทีเราค่อนข้างนิยมความสำเร็จ ทำอะไรแล้วก็อยากให้ออกมาดีเท่าที่จะทำได้ แต่ตอนนี้ งานในหน้าที่เรามันไม่ดีเอาซะเลย ไม่อยากทำ ไร้ไฟไร้ใจ แล้วมานั่งเฝด โอ้ย แย่จัง แล้วโดนอาจารย์สบประมาทอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แย่ได้อีก
อย่างไรเสีย ฉันยังไม่ตาย ฉันยังคงหายใจ ใช่แล้ว ยังไงก็ต้องอยู่ต่อไป
ตอนนี้ตระหนักถึงคำว่า วิบากกรรม มากๆ เพราะว่าเราทำตัวเอง ตอนนี้ก็คือการรอรับผลของกรรม
แต่มันผิดมั้ย ถ้าใจมันให้กะสิ่งที่รัก แล้วไร้เยื่อใยกับหน้าที่ หน้าที่ที่ฝืนใจทำมากๆจนเริ่มกัดกร่อนเราแล้ว
จริงๆบ่นไปก็คงไม่ช่วยอะไร คงต้องก้มหน้ายอมรับวิบากกันต่อไป เราจะพยายามจริงจังะหน้าที่ให้มากขึ้น...มั้ง
เมื่อวันหน้าฟ้าใหม่ เราผ่านมรสุมตรงนี้ไปได้แล้วจะอัพบล็อกที่มันสดใสซาบซ่าคิดบวกนะจ๊ะ (เจ๊บี หนูขอติดแท็กไว้ก่อนนะ)
แต่วันนี้มัน ไม่ไหวจริงๆ ขอระบายความเศร้าในใจ ก่อนจะเผชิญหน้ากะมันอีกครั้งเถอะ
