ได้รับแท็กนี้มาจากเจ๊บี Mutsukiมาพักใหญ่ๆแล้ว  เพิ่งได้ทำ  แต่ถึงจะบอกว่าทำ ก็วาดๆเผาๆในคาบเรียนนี่ล่ะ

กติกาคือ ให้หาภาพที่เคยวาดตอนเด็กๆมา  แล้วเอาภาพนั้นมาวาดใหม่ด้วยลายเส้นปัจจุบัน  แล้วส่งต่อนะจ๊ะ

อันนี้โดย เด็กหญิงโม้ดจี้  ตอน ม.1   ขอบพระคุณเจ๊มากที่อุตส่าห์ขุดหารูปมาให้  แม่งเก่าจริงจัง ยังกะลายแทง

ดูแล้วขำตัวเอง  จะใส่ประกายแว้บๆทำม้าย = [] ="

โดย นางสาวโม้ดจี้ (ที่กำลังแก่) ณ ปี2  แอบเกรียนเนียนมุม+ดีเทล  มั่วแสดๆ  แต่พอเห็นงี้ก็รู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไปเยอะนะ  แปลกๆดี

ขอบคุณเจ๊บีที่ส่งแท็กน่าสนุกที่ได้ทำให้ได้ย้อนอดีตแบบไทม์แมชชีนนะจ๊ะ

รายชื่อผู้โชคดีรายต่อไป

1. เตย Teabear

2. พี่ปราม Catone

3. โจ๋ Murasaki

4. ฉิ่นนี่ Pronua

5. น้ำหวาน Pikachan

ขอให้สนุกกันถ้วนหน้านิ 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ขออีกเรื่องนิดนึง  เป็นอะไรที่เรารู้สึกมาพักนึงแล้ว  อาจจะเพราะอ่านแอเรียหรือหันมาคิดบวกก็เป็นได้

เรารู้สึกว่า เอ็กทีนมันเป็นที่มหัศจรรย์จริงๆเลยล่ะ 

เพราะบางที เรารู้สึกเศร้า เฝด เสียใจ  พอเข้ามาอ่านบล็อค เราก็จะได้กำลังใจ คำแนะนำ ข้อคิดดีๆจากบล็อกเกอร์ทั้งหลาย  รวมทั้งได้ความรู้และแนวคิดอะไรเจ๋งๆจากคนอื่นๆด้วย

จะบอกว่า เอ็กทีนเปิดโลกให้ก็ไม่ผิด  มันทำให้เราเกิดปัญญาอะไรบางอย่างขึ้นจริงๆนะ  ไม่ได้โม้

อีกเหตุผลที่บอกว่ามันมหัศจรรย์ 

มันเป็นสถานที่แสนวิเศษที่ทำให้คนได้พบกันน่ะสิ 

จริงๆแล้วพวกเว็บบอร์ดหรือว่ารวมๆก็อินเตอร์เน็ตนี่ล่ะที่เข้าข่ายนี้  แต่เรารู้สึกว่า สังคมบล็อกมันมีอะไรที่มากกว่านั้น

มันเหมือนเราได้แชร์ตัวตนของเรา  ตัวตนที่เราอาจไม่ได้แสดงให้โลกภายนอกจริงๆรับรู้  แต่เรามาแชร์กันในนี้  มีคนอีกมากมายที่ร่วมรับรู้และเข้าใจ  แล้วเสนอแนวคิดอะไรใหม่ๆออกมา  เราเลยรู้สึกว่า  นี่มันเป็นสถานที่ที่สุดยอดไปเลยแฮะ

อนึ่ง  บล็อกของเจ้าอื่นก็ใช่นะ เคยไปอ่านดูแล้วสาระความรู้เยอะแยะเลย ชอบๆ  แต่ในที่นี้ก็ขอพูดถึง"บ้านเรา"

 บางที พวกเราอาจเป็น อลิซ ที่อยู่ในดินแดนมหัศจรรย์ก็ได้นะเนี่ย

หะๆ พูดจาซาบซึ้ง  จริงๆมันเคยมีประกวดเขียนความประทับใจเอ็กทีนนี่นา  ดันมาเขียนเอาตอนนี้ซะงั้น 

แต่ขอรีบๆพ่นก่อนจะไม่มีอารมณ์เขียนในอนาคต เพราะจะส่งของจริงแล้วอ๊าค  ปลงลูกเดียวล่ะตอนนี้  พูดแล้วเศร้า  เล่นเน็ตดีกว่า (ฮ่วย)