สวัสดีค่ะความเจริญ  สวัสดีค่ะชาวโลก

ห่างหายไปนานมากๆเพราะไวรัสและการช่วยงานทีสิส

แต่ตอนนี้เคลียร์สิ้นแล้ว  ล้างคอมแล้ว  งานพี่ก็ส่งแล้ว โล่งจ้ะ

หลังจากที่รู้สึกเหมือนว่าใช้ชีวิตของคนอื่น ไม่ใช่ชีวิตของตัวเอง  ในที่สุดตอนนี้ ก็ได้ใช้ชีวิตของตัวเองซะที

จริงๆเหรอ?

เคยมั้ยที่รู้สึกว่าเรากะลังทำหน้าที่ไปตามที่คนอื่นสั่งอยู่  เช่นการทำแบบส่ง ทำงาน การยอมตามใจคนอื่น  จนไม่มีเวลาให้ตัวเองได้ใช้ชีวิตแบบที่ต้องการซะที

พนันว่าใครๆก็เป็น  รวมทั้งเราด้วย รู้สึกแบบนี้มาตลอด 

แต่อยู่ๆวันนี้ก็มองเห็นถึงอะไรบางอย่างขึ้นมา

การมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเองกะเพื่อคนอื่นมันต่าง ไม่ต่าง ดี ไม่ดี ยังไง?

การที่เราทำไปตามบทบาท  มันเรียกว่าชีวิตคนอื่นหรือ  มันก็ไม่  สุดท้ายก็ชีวิตเราอยู่ดี  เราเลือกเองว่าจะทำยังไงนี่นา?

อันนี้เป็นความโรคจิตส่วนบุคคล  เราค่อนข้างรู้สึกว่าถ้าการมีชีวิตของเรามันจะมีค่าสำหรับคนอื่นเนี่ย  เราว่ามันเป็นชีวิตที่ดี น่ารักษาไว้  น่าดีใจมากแล้ว  แต่การมีชีวิตเพื่อตัวเองก็สำคัญ  เพื่อหาว่าตัวเองคือใคร   ความเป็นตัวเรานี้มันไปมีค่าต่อคนอื่นยังไง

นึกถึง"นรชาติวางวาย มลายสิ้นทั้งอินทรีย์ ดีทั่วแต่ชั่วดี  สลักไว้ในโลกา" 

อยู่ให้คนรัก  จากไปให้คนคิดถึงเป็นดี  เพราะชีวีช่างสั้นนัก  ดูซิ พริบตาเดียวก็จะหมดไปอีกปีแล้ว

แล้วอีกไม่กี่พริบตา  เราก็จะต้องทำทีสิสแล้ว  ตาย  กุตาย

เห็นสภาพพี่ๆแล้วสะท้อนใจ  อยากจะดันพี่ตัวเองให้ทำมาให้เยอะที่สุดตามที่พี่ตั้งใจไว้  แต่พี่ก็บอก "พี่ไม่ไหวแล้วว่ะ  ไม่มีหัวแล้ว  และพี่ก็อยากจบแล้วด้วย" 

ตอนไปช่วยพี่เค้าดูซาบซึ้งจริงๆ  เราก็แบบซึ้งในใจอย่างใหญ่หลวง  การช่วยคนอื่นมันให้อะไรมากมายจริงๆ  อยากมีชีวิตแบบนี้  ชีวิตที่มีค่าเพื่อคนอื่น

บรรยากาศในสตูพี่คือตื่นและวิกฤติกันตลอด  ได้สปิริตของคำว่าชีวิตและอะดรีนาลีนจริงๆ   แต่ดูเหมือนเราจะจับอารมณ์อะไรบางอย่างได้อีก

เราเห็นพี่เค้าช่วยเหลือกันดีมากๆ  ตบข้าวของกันไปมา  ใช้อุปกรณ์ร่วมกันโดยไม่สนใจเรื่องราคาที่พึงแชร์  มีพี่บางคนส่งน้องรหัสตัวเองมาช่วยพี่เราด้วย  เค้าบอกว่า "กูไหว  มึงเอาน้องกูไปช่วยเลย  แล้วมึงทำไอ้นั่นซะ  อย่าล้มเลิกมัน เสียดาย"  แม่ง ซึ้งอะ  เราฟังแล้วโคตรซึ้ง 

ในช่วงที่ใกล้เวลาส่งงาน  พี่พูดถึงการจบจากที่นี่  ทำไมไม่รู้ เราว่ามันเศร้ามากๆเลย  สตูที่เคยรกเยี่ยงสลัม  มีคนนับร้อยอัดกัน  อีกไม่กี่วัน  มันจะสะอาด ร้าง ไร้วิญญาณ  พี่ที่เคยกอดคอช่วยเหลือกันมา  อีกไม่กี่วันก็ต้องแยกจากกันแล้ว

ในวินาทีวิกฤติมันแสดงสัจจะอะไรบางอย่างของชีวิตและความเป็นเพื่อนออกมาจริงๆนะ   เราพูดไม่ถูกจริงๆว่ะ  แต่ตอนนั้นนั่งตัดโมไป  น้ำตาพาลจะไหลไป  ตื้นตันจริงๆ

เดิมเราไม่เคยชอบการเรียนคณะนี้  ไม่อยากอยู่  ทนไม่ได้  แต่พอเห็นพี่แล้ว....ไม่อยากจบเลยแฮะ  อยากอยู่กะความทรงจำงี้ไปนานๆ  มันมีค่ามากเลยอ่ะ

คงเพราะเราเป็นคนขี้เสียดายก็เป็นได้มั้ง

สุดท้าย พอมานึกๆดู  สตูดิโอป็นสถานที่ที่เปี่ยมด้วยความทรงจำของเด็กทุกรุ่นจริงๆ   อยากรู้จิตใจของตัวห้องจัง รู้สึกยังไงนะ  จริงๆแล้ววัสดุก่อสร้างเป็นอะไรที่คุ้มค่าสุดๆเลยนะ  ได้บันทึกและรับรู้ทุกๆเรื่องไว้   ดีจัง

(ถ้าฟังภาษาคอนกรีตได้  ป่านนี้รู้เรื่องเสี้ยมทุกเรื่องในโลกแล้ว) 

หะๆ  ชักเพ้อแล้ว  ไม่ได้อัพนานแล้วฟุ้ง