เห็นชื่อหัวข้อแล้วคงงงๆ อีนี่อะไรของมัน

แต่เรื่องมันมาจากว่า เราได้ไปดูหนัง2เรื่องนี้มาติดๆกันเลยทีเดียว และรู้สึกประทับใจกับอะไรบางอย่าง

ความรักหลากรูปแบบที่ได้พบทั้งยามกลางคืนของบลูเบอรี่ และยามกลางวันของalways

มิตรภาพ ชีวิต ปมปัญหาของตัวละครที่ต้องก้าวผ่านไปให้ได้ 

ขณะที่เรื่องนึงเน้นการนำเสนอในยามค่ำคืนอันเหน็บหนาว  อีกเรื่องกลับนำเสนอด้วยยามกลางวันอันอบอุ่น

แต่น่าแปลกใจ มีทั้งความเหงาและอบอุ่นเกิดขึ้นพร้อมๆกันทั้ง2เรื่อง

ไม่ขอวิจารณ์มากมาย เพราะวิจารณ์ไม่เก่ง  แต่ขอพูดถึงประเด็นที่น่าสนใจเล็กน้อย

บลูเบอร์รี่ไนท์ นางเอกเป็นเหมือนบลูเบอร์รี่พายที่ไม่มีใครซื้อ  แต่เธอก็ออกเดินทางตามหาความหมายของชีวิต ความรัก และสุดท้าย ด้วยฉากจูบสุดโรแมนติกซาบซ่า ทำให้เรารู้ว่า บลูเบอร์รี่พายมีดีในตัวเองอย่างเหลือล้น การเดินทางหลายพันไมล์ เปรียบเหมือนการค่อยๆอบปรุงบลูเบอรรี่พายให้เป็นมันอันหอมหวาน

คติความรักในเรื่องดีๆมีมากมาย แต่มันค่อนข้างจะผู้ใหญ่มาก เราคิดว่าหลายๆอันวัยรุ่นทั่วไปคงไม่เข้าใจ  ถ้าดูเอาสนุกไปดูปิดเทอมใหญ่ฯดีกว่า  เพราะเรื่องนี้มันติสม์ (ภาพสวยงาม) และแนวคิดผู้ใหญ่มากๆอะ

มาถึงฝั่งกลางวัน กับAlways: sunset on the third street ภาคแรกนั้น ใครที่เคยดูคงรู้ว่ามันประทับใจแค่ไหน  สำหรับเรานี่เล่นเอาน้ำตาหมดก๊อกไปเลยทีเดียว  กลับมากะภาค2 ก็อย่างที่คิดเอาไว้  ไม่ดีเท่าภาคแรก แต่ไม่ได้แย่อะไรเลย  ยังดีเหมือนเดิม  แค่เปิดมาแล้วเห็นว่าทุกคนในชุมชนยังสบายดีก็รู้สึกตื้นตันแล้ว  เรื่องราวที่เกิดขึ้นมากมายที่เกี่ยวกับความรัก ศักดิ์ศรี ครอบครัวและอื่นๆ ทำให้หนังเรื่องนี้เป็นตัวแทนยามกลางเย็นที่ส่องแสงอบอุ่นสวยงามจริงๆ

ประทับใจเป็นพิเศษกับอาการซึนเดเระ(รักนะแต่มิแสดงออก)ของตัวละครหลายๆตัวโดยเฉพาะเด็กๆมากๆเลย  น่ารักจริงๆ

สุดท้ายแล้ว  เราก็อดคิดไปเองไม่ได้ว่า สำหรับคนที่ยังไม่มีคนมารักสักที ก็คงเหมือนกับบลูเบอร์รี่พาย ทั้งๆที่ไม่ผิดอะไร แต่ไม่มีใครเลือก 

แล้วมันจะเป็น"บลูเบอร์รี่พาย"ที่ไม่มีใครเอา "ตลอดไป"รึป่าวล่ะ 

เราไม่รู้ เราตอบไม่ได้  แต่เรามั่นใจว่าบลูเบอร์รี่ก็มีดีในตัวเอง..แน่นอน ตลอดไป

อนึ่ง ช่วงนี้เอาแต่รีวิวหนังแฮะ หนีความจริงสุดๆเลยเรา