สวัสดีปีใหม่ล่วงหน้าจ้ะ
ช่วงนี้เป็นช่วงวันหยุดหลังสอบเสร็จและก่อนพายุงานลูกใหม่จะถาโถมเข้ามา เราจึงถือโอกาสใช้วันหยุดอันมีค่านี้เที่ยวๆๆๆแรดๆๆๆมันให้สะใจ เที่ยวให้ตายกันไปข้าง
เริ่มจากช่วงสายๆไปดู ฝัน-หวาน-อาย-จูบ หนังที่ได้รับการกล่าวขวัญแห่งปีพร้อมพระเอกหนุ่มสุดฮอตตตตต มาริโอ้ว เมาเหรอ
ที่มา - http://i225.photobucket.com/albums/dd170/MoMoJunG_00/4romance.jpg
เป็นหนังที่"ดักควาย"เป็นอย่างมาก คิดว่าหลายๆคนคงได้ฟังรีวิวมาแล้วถึงความ....ของมัน
จูบ -- ตอนของมาริโอ้ว ว่าด้วยการปกป้องแฟนจากโจรขโมยจูบ สั้นสุด เซอร์สุด สีตอแหลสุด และดิฉันไม่ปลื้มที่สุด (เกลียดนางเอกมาก)
อาย -- เรื่อยๆง่ายๆ วิวสวยดี ว่าด้วยความรักระหว่างดอกฟ้ากะหมาวัด ดูเป็นเรื่องที่เข้าธีมหนังรักวัยรุ่นที่สุดแล้ว
หวาน-- ความรักของสถาปนิกหนุ่มที่ไม่มีเวลาให้แฟนจนสุดท้ายเพิ่งรู้ตัวว่าความสุขที่แท้จริงคืออะไร โดยปรัชญา ปิ่นแก้ว จริงๆจุดอ่อนพล็อตและความไม่สมเหตุสมผลมันเยอะ แต่อย่างไรก็ดี มันเป็นตอนที่เราชอบที่สุดด้วยความดราม่าและไอเดียหนักๆของมัน ทำเอาเราน้ำตาไหลเลย
ฝัน -- อะไรกันคะคุณมะเดี่ยว! ดิฉันนับถือคุณจากรักแห่งสยาม แต่มางานนี้คุณตบหน้าฉันอย่างร้ายกาจเลยนี่นา คุณทำเอาฉันหัวเราะขี้แตกไปกับมุขตลกประชดประชันหนังเด็กต่างๆ เป้นตอนที่ดูสนุกและรู้สึกปัญญาอ่อนไปพร้อมๆกัน แบบว่าตูทำไรอยู่วะเนี่ย!
เดินออกจากโรงแบบมึนๆฮาๆ (ดีว่าตั๋วเป็นตั๋วฟรี) แล้วไปต่อที่TCDC ดูนิทรรศการ"อจีรังคือโอกาส"ต่อ
(รูปจากเว็บTCDCจ้ะ)
เป็นนิทรรศการที่เจ๋งมากกกกกกกกกก ขอยกนิ้วให้หมดตัวทั้งนิ้วมือนิ้วเท้า แค่เดินเข้างานก็อิมแพ็คแรงสุดๆด้วยห้องกระจกแล้ว แต่ที่ชอบที่สุดคือตู้โชว์อาหารที่เค้าจะคงเอาไว้ตลอดงานเพื่อดูความเปลี่ยนแปลงของมันสมคอนเส็ปต์ที่ว่า "นิทรรศการเดียวที่จะตายต่อหน้าคุณ" กรี๊ด เก๋ที่สุด ขอเป็นหน้าม้าเชียร์ให้ไปดูกันนะจ๊ะ
ตอนเย็นกลับมาเซ็นทรัลเวิร์ลเพื่อจะเดินถ่ายไฟเยี่ยงแมงเม่าหลงแสงสีจ้ะ
รูปเบลอกระจาย อาศัยโฟโต้สเคปกู้ชีพ
พูดถึงต้นคริสมาสต์ของCTWแล้ว เราชอบปีแรกที่มันจัดที่สุดอะ (ที่อยู่ในรักแห่งสยามปะ)
คนเยอะม้ากกก เพราะเป็นวันศุกร์สิ้นเดือนด้วยมั้ง
คริสมาสต์นานาชาติ ทุกคนออกมาฉลองกันใหญ่ รู้สึกดีแบบเหงาๆแฮะ
ปิดท้ายด้วยต้นคริสมาสต์ในสยามจ้ะ สีตอแหลอย่างแร้งงงงง สังเกตว่าผู้คนข้างล่างภาพนี่วิญญาณสุดฤทธิ์
วันรุ่งขึ้นไปนัดเจอพี่ๆเพื่อวาดรูปเล่นกันอย่างชิว ไม่ได้วาดรูปลงสีมานานแล้ว เมาธ์ไปวาดไปชิวดี วันหยุดนี่มันเป็นงี้นี่เอง แฮปปี้จัง = w =~
สุดท้ายนี้ก็อำลาปีเก่าเข้าสู่ปีใหม่ จริงๆเวลามันก็เรื่องสมมติ(เหมือนปีที่แล้วจะเขียนเรื่องนี้ไปแล้ว) ปีหน้าปีนี้อาจไม่มีจริง เพราะเวลาเป็นนิรันดร์ อนึ่งคือเพิ่งอ่านวิหคเพลง(Hi no tori)ของอ.เท็ตสึกะ โอซามุ วึ่งเป็นการ์ตูนที่เยี่ยวเหลืองและเริ่ดมากๆๆ เอ๊ะ ออกอ่าวอีกแล้ว เอาเป็นว่ามาทำทุกวันให้มีค่าและมีความสุขกันเถอะ เพราะชีวิตคนเรามันสั้นนักถ้าเทียบกับจักรวาลนี้
"มนุษย์เป็นเพียงผู้มาเยือนโลกใบนี้เท่านั้น" ชาวอินเดียแดงผู้หนึ่งกล่าว
จึงขอให้ปีหน้า(และตลอดไป)เป็นปีที่ดีของทุกคน ให้เหมือนเวลาเราไปเที่ยวที่ไหนก็เก็บแต่ความทรงจำดีๆกลับมานะจ๊ะ สาธุ
ปล. ปีหน้าจะเขียนรีวิวหนังทั้งมวลที่ดูไว้ อัดอั้นมั่กๆ
)
